อย่าห่วงเงินทองจนลืม ครอบครัว และ คนที่คุณรัก

เสร็จจากงาน ถึงบ้าน

เกือบสามทุ่มเข้าไปแล้ว เขาเดินเข้าบ้านที่ดูเงียบเหงา เนื่องจาก ภรรย า เ สี ย ชี วิตไปเมื่อปีกลาย

ทิ้งลูกชายคนเดียวไว้ กับเขาให้หาเลี้ยงลูกตามลำพังดีว่าเจ้าหนูน้อยพอจะช่วยตัวเองได้บ้าง 

อาหารก็กิน อาหารปิ่นโต ที่ผูกประจำ หากินเองได้ทำให้ ไม่เป็นภาระ พ่อ มากมาย นัก

เข้ามาในบ้าน เหงื่ออาบแก้มยังไม่ทันได้พัก

ผู้เป็นพ่อเห็นหน้าลูกชายวัยซน ที่รอรับเอ่ยปาก ทัก

“พ่อครับวันนี้ทำงานเหนื่อยมั้ยครับ”

“เหนื่อยสิ ลูกแล้ววันนี้ทำการบ้านเสร็จ แล้วเหรอ”

ผู้เป็นพ่อตอบเนือยๆ พร้อมกับ ถาม ต่อ ด้วยความเคยชิน

“เสร็จหมดแล้วครับ คือ ผม มีเรื่องบางอย่างอยากจะถามพ่อน่ะ พ่อว่างหรือยังครับ”

ลูกชายตัวน้อย ถาม ต่อ..

“เดี๋ยว พ่อจะไปอาบน้ำ หาข้าวกินข้าวซักหน่อย แล้วคงจะเข้านอนวันนี้เหนื่อยเหลือเกิน”

“ว่าแต่.. แก จะถามอะไรพ่อเหรอ?”

ผู้เป็นพ่อ ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า

“คือผมอยากรู้ ว่า… พ่อทำงานได้ ค่าจ้างวันละเท่าไรครับ”

ลูกชาย ถามด้วยน้ำ เสียงใสซื่อ

เค้าหันมามองหน้าลูกชาย พร้อมกับ ขมวดคิ้วด้วย ความสงสัย

แล้วผู้เป็นพ่อ แต่ก็ตอบไปว่า.. “วันล่ะ สี่ร้อย”

“งั้นผม ขอยื ม ตั ง ค์ พ่อ ซักสองร้อยได้ มั้ยครับ”

ลูกชายตัวน้อยเอ่ยปากด้วยสายตา วิ ง ว อ น

“หา แกว่าไง นะ “

ผู้เป็น พ่อ ขึ้นเสียงด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ก่อนที่จะ หันมา พูดกับ ลูกชายด้วยเสียงเข้มขึ้น กว่าเดิม

“นี่ฟังนะ แกคิดว่า… เงินทอง หาได้ง่ายๆ เหรอ กว่าพ่อจะได้เงิน สี่ร้อย บาท

ต้องทำงานเหนื่อยตั้งแต่เช้ายันค่ำแต่พอกลับมาถึงบ้าน เจอแก รอขอยื ม เ งินพ่อง่ายๆแบบนี้นี่นะ

แกลองไปคิดดูให้ดีสิว่า แกทำประโยชน์อะไรให้พ่อบ้างพ่อถึงจะต้องให้ เงินสองร้อยนี่ให้แก ยื ม”

เด็กชายยืนนิ่ง มองหน้าพ่อ ไม่มีเสียงหลุดออก จาก ปาก แต่น้ำตาไหลซึ ม ลงอ า บ ร่ องแก้มทั้ง สองข้าง

ก่อนที่จะหัน หลังเดินกลับห้อง ตัวเอง อย่างซึ ม เ ซา

หลังจากอาบน้ำเสร็จ แวะเข้าครัว หาข้าวปลากินเรียบร้อย เขาเดินไป ที่ ระเบียง

ความรู้สึกเคร่งเครียดที่ได้รับมาจากงานนอกบ้าน เริ่มผ่อนคลาย คิดไป ถึงอดีตที่ผ่านและงานที่ทำมาทั้งวัน

แล้วก็ ย้อน กลับคิดไปถึงลูกชายตัวน้อย ลูกเป็นเด็กดี ไม่เคย เ ก เ ร ไม่เคยเอ่ยปากขอเงินเพิ่ม 

นอกจากเงินค่าขนมที่เขาให้ ประจำวันเท่านั้น แต่วันนี้ทำไม ถึงเอ่ยปากยืมเงินเมื่อสักครู่

เขา เหนื่อยเกินไป หรือเครียดเกินไปหรือป่าว

ถึงได้ใช้อารมณ์กับ ลูกไปอย่างนั้น เมื่อได้คิด แล้วเดินไปที่ห้องลูกชายไฟในห้องนอนดั บ แล้ว

เมื่อเปิดประตูเข้าไปเอื้อม มือเปิดไฟในห้อง หนูน้อยนอนตะแคง

หน้าตายังคงลืมจ้องมองมาที่ประตูแก้มที่แนบกับหมอน ชุ่มด้วย น้ำตาพร้อมเสียงสะอื้นเบาๆอยู่คน เดียว

เขาเดิน ไปนั่งที่ขอบเตียงมือลูบผม ลูกชายเบาๆ พร้อมกับเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเครือ จุกคอ

“พ่อขอโทษนะลูก เมื่อกี้ พ่อเหนื่อยมามากเลยใช้อารมณ์ กับลูกมากไปหน่อย

จริงๆตะกี้พ่อไม่ได้ถามลูกด้วยซ้ำว่า ลูกอยากยื ม เงินพ่อไปทำไม ลูกอาจจะมีเห ตุ จำเป็นที่จะ ต้องใช้เงินก็ได้ 

เงินแม้ว่าจะหาได้ลำบากไม่ได้ได้มา ง่ายๆ แต่ถ้าลูกมีเห ตุ ผ ลเพียงพอ พ่ออาจจะให้ยืม ก้อได้ 

เพราะว่า ลูกน่ะสำคัญสำหรับพ่อเหนือ สิ่งอื่นใด และพ่อรักลูกจ้ะ”

“ว่าแต่ ไหน ลูกลองบอกพ่อสิว่า ลูกอยากยืม เงินสองร้อยไปทำ อะไร..”

ผู้เป็นพ่อถามลูกชายที่มองหน้าพ่อนิ่ง ด้วยน้ำเสียงปราณี เต็มเปี่ยมด้วยความรัก

ลูกชายตัวน้อย ส่งเสียงสะอื้นจากลำคอ

“พ่อครับ ตั้งแต่แม่เสี ย ผมเห็นพ่อต้องทำงานหนักเพื่อหาเงินทุกวัน จนไม่ได้พัก ไม่ได้อยู่กับผมเลย 

เราแทบไม่มีเวลาได้อยู่ด้วยกันผมเลย ค่อยๆเก็บค่าขนมของผมไว้ ตลอดมาจนถึงตอนนี้

ผมเก็บได้สองร้อยบาทแล้ว แต่พอผมรู้จากพ่อ ว่า…พ่อทำงานได้ ค่าจ้างวันล่ะสี่ร้อย

ผม จึงอยากยืมพ่อเพิ่มอีกสองร้อยให้เป็นสี่ร้อยเพื่อจะได้ใช้เป็นค่าจ้างให้พ่อได้พักได้อยู่กับผม ซักวันนึง ครับ”

 

เงินทอง อาจจะจำ เป็น ต่อการดำรงชีวิต

แต่ ครอบครัวยังคงต้องการ ความรัก ความอบอุ่น และเวลาที่มีให้ แก่กัน

“อย่าห่วงงานจนลืม ครอบครัว และ คนที่คุณรัก”