จงเชื่อมั่นในความซื่อสัตย์ เพราะมันจะทำให้คุณมี “ความสุข”

“ซื่อสัตย์” ถูกหนุ่มน้อย นามว่า “ฉลาด” ทิ้งลงทะเล…

“ซื่อสัตย์” พย าย า มว่ายน้ำมาถึงเกาะแห่งหนึ่ง

เมื่อขึ้นฝั่งได้ซื่อสัตย์ก็นอนพัก อยู่บนหาดทราย

เค้าพย า ย า มคิดหาวิธีที่จะกลับขึ้นแผ่นดินใหญ่

สิ่งที่ “ซื่อสัตย์” หวังก็คือเรือสักลำ ที่ผ่านมาทางนี้

อยู่ๆ “ซื่อสัตย์” ก็ได้ยินเสียงเพลงแววมา แต่ไกล

เขารีบลุกขึ้นและมองไปยังต้นเสียงนั้น…

มีเรือลำหนึ่งกำลัง มุ่งมายังเกาะนี้บนเรือลำนั้นมีธงผืนเล็กโบกสะบัดอยู่.. บนธงนั้นเขียนคำว่า “ความสุข”

ที่แท้เป็นเรือของ “ความสุข” นั่นเอง

ซื่อสัตย์ จึงตะโกนเรียก “ความสุข”

“ความสุขๆ ผมคือซื่อสัตย์ คุณพาผมขึ้นฝั่งได้ไหม”

เมื่อ “ความสุข” ได้ยินก็พูดกับซื่อสัตย์ว่า..

“ไม่ได้ๆ หากผมพาคุณขึ้นมาด้วย ผมจะหมดสุขเพราะผู้คนมากมายในสังคมยุคนี้ พอพูดความจริงแล้ว กลับไม่มีความสุขเลย ขอโทษนะ ซื่อสัตย์ ผมรับคุณขึ้นมาไม่ได้”

พูดเสร็จ… “ความสุข” ก็จากไปผ่านไป

สักครู่หนึ่ง… “ตำแหน่ง” ก็ผ่านมา…

ซื่อสัตย์ ตะโกนเรียก “ตำแหน่ง ๆ ผมคือซื่อสัตย์”

“ผมขออาศัยเรือของคุณขึ้นฝั่งได้ไหม”

พอตำแหน่งได้ยินก็รีบหันหัวเรือให้ห่างออกไป

จากนั้นก็หันมาพูดกับซื่อสัตย์ว่า…

“ไม่ได้ๆ ซื่อสัตย์ คุณจะขึ้นมาอยู่กับผมไม่ได้ คุณรู้ไหมกว่าผมจะได้ตำแหน่งนี้มามันย ากเย็นเพียงใดหากผมพาคุณมาอยู่ด้วยเดี๋ยวผมก็ซ ว ยนะสิ!”

“เดี๋ยวผมจะสู ญเสี ยตำแหน่งยังไงผมไม่ขออยู่ร่วมกับคุณ”

“ซื่อสัตย์” น้ำตาคลอเบ้ามองตำแหน่งที่รีบออกเรือจากไปอย่ างสิ้ นหวัง(รู้สึกสับสนในตนเองเป็นอย่ างยิ่ง)

แต่สิ่งที่มันทำได้ก็เพียงแค่ รอ รอ และก็รอเท่านั้น..

อยู่ๆ ท่วงทำนองที่ไม่ค่อยจะเข้ากันนักก็แว่วดังขึ้นเรือลำหนึ่งบรรทุก “แข่งขัน” เป็นจำนวนมากผ่านมา

“ซื่อสัตย์” จึงตะโกนเรียก “แข่งขัน”

“แข่งขัน ๆ ผมขอขึ้นเรือของคุณได้ไหม”

“คุณเป็นใคร คุณมีประโยชน์แค่ไหนกับพวกเรา”

(แข่งขันตะโกนถามมา)

ซื่อสัตย์ไม่อย ากพูดอะไรมาก เพ ราะเกรงว่าจะพล าดโอกาสเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

แต่ซื่อสัตย์ก็คือซื่อสัตย์ “ผมคือซื่อสัตย์” เขาตอบ…

 

ขอบคุณบทความ คิดกลับด้าน