ข้อคิดดีๆ (ลูกเป็ดถามแม่ ?) แม่จ๋า…ทำไมแม่ไม่มีเพื่อนเลย

ลูกเป็ดถามแม่เป็ด..?

แม่จ๋าทำไม แม่ไม่ค่อยมีเพื่อนเลยพอเราโตขึ้น คนที่รักเราจะน้อยลงเหรอ..

แม่เป็ดตอบ!! ไม่หรอกจ๊ะ..”

เมื่อเราโตขึ้นเราจะเหลือคนที่รักเราจริงๆต่างหาก

เราจะมากที่คุณภาพไม่ได้มากที่จำนว เวลาจะคัดสรรคนที่เหมาะสมและมีคุณภาพไว้กับเรา

ถ้าเป็นมิตรที่เหลือ ก็จะเป็นมิตรที่มีคุณภาพและรักเรา

ถ้าเป็นศั รู ที่เหลือ ก็จะเป็นศัตรูที่จะเป็นแรงผลักดันห้เราต่อสู้เพื่อที่จะก้าวหน้าต่อไป

(แม่เป็ดตอบพลางเดินนำต่อไป..!!)

ลูกเป็ดถามต่อ..?

แล้วถ้าวันหนึ่ง หนูโตพอที่จะเลือกทางเดินเองได้ แม่จะไม่ทิ้งหนูไปไหนใช่ไหม

แม่เป็ดตอบ…!! “เมื่อวันหนึ่งหนูเลือกทางเดินได้เอง

แม่ก็ยังจะคอยอยู่ข้างๆหนูเหมือนเดิม แต่เมื่อหนูโตขึ้น หนูต้องหาใครสักคนมาเดินข้างกาย

แม่ก็จะถอยมาวิ่งข้างหลัง แต่ยังคงเฝ้ามองหนูจนวันหนึ่งที่แม่วิ่งไม่ไหว แม่ก็จะหยุด แล้วมองหนูต่อไป

หรือจนวันหนึ่งที่แม่ต้องจากไป แม่ก็ยังจะวิ่งอยู่ในใจของหนูตลอดกาล

ชีวิตคือการก้าวเดินไปข้างหน้า แต่หนูจงจำไว้ว่า..

การก้าวไปจะมีคุณค่า เราจะต้องไม่ลืมคนข้างๆหรือแม้แต่ข้างหลัง

เพราะนั่นคือพลังทั้งหมดที่คอยผลักดันหนูให้ก้าวไปพร้อมกับพลังของตัวหนูเอง

น้ำทะเลอาจทำให้รอยเท้าของเราจางหายไป

แต่น้ำทะเลไม่อาจทำให้เราลืมว่าเรามาจากไหนและมากับใครหรอกนะ 

แม่เป็ดตอบและยิ้มให้ลูกเป็ด

ลูกเป็ดไม่ตอบอะไร ได้แต่เดินช้าลง..

แม่เป็ดสงสัยจึงถามว่าทำไมเดินช้าจัง..?

ลูกเป็ดส่งยิ้มหวานไปก่อนตอบไปว่า

ก็หนูอยากมีเวลา เดินกับแม่นานๆ ไง”