ครูสาวโพสต์ใบหย่ า…แยกทาง พร้อมข้อความฝากไว้ให้คิด?

ฉันเดินตามด้วยความซื่อสัตย์ แต่เขาก็ได้โรยเศษแก้วทิ้งไว้บนพื้น….

ช่วงหลายปีที่ผ่านมาฉันกำลังเดินอยู่บนถนนเล็ก ๆ ที่สองข้างทางเป็นเห ว

ฉันเดินตามคนนึงด้วยความซื่อสัต ย์อย่างไม่มีข้อแม้

ตลอดทางฉันเห็นแต่แผ่นหลังของเค้า ฉันก็ตามไปอย่างเชื่อใจ เขาก็หันมามองฉันเป็นพัก

ฉันเองที่เป็นคนตัดสินใจมาเลือกมาเดินตามเขา ฉันจึงเดินต่อไปเรื่อยระหว่างทาง ฉันไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่..?

แต่เขาก็ได้โรยเศษแก้วทิ้งไว้บนพื้น ขณะที่เดินตามฉันไม่เคยระวั ง ตัวใด ๆ เพราะตามองอยู่แต่ที่หลังของเค้าด้วยความไว้ใจ

“ฉันรู้สึกเจ็บที่เท้าแล้ว แต่ฉันก็ยังเดินตามต่อ”

การขอโท ษและการให้อภัยเกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า

แต่เค้าก็ยังทำอีกจนในที่สุด พื้นที่เราเดินก็เต็มไปด้วยเ ศ ษ แก้ วชิ้นเล็กมากมายที่คอยทิ่มตำเท้าฉันอยู่ตลอดทุกก้ าวที่เดิน

แน่นอนว่า..มันก็มีบางช่วงที่เป็นพื้นดินธรรมดา บางช่วงที่เป็นพื้นหญ้านุ่มบ้าง แต่เดินไปไม่นานก็กลับไปเจอเศ ษแก้ วอีก

ที่ “ตลก” คือ ฉันก็ยังคงทนเดินต่อไปเรื่อยๆ เพราะคิดเสียดาย ที่อุส่าต์เดินตามมาตั้งนานแล้ว

และด้วยความหวังจากเสียงพูดของเค้าที่ตะโกนมาเรื่อยว่า… “เขาจะหยุดการก ร ะ ทำแบบนี้แล้ว”

ความเจ็ บ ป ว ดมันเพิ่มขึ้นมาอีก เมื่อมีเด็กคนนึงเกิดขึ้นมาจากที่เดินด้วยน้ำหนักเราคนเดียว

กลายเป็นต้องเดินโดยอุ้มเด็กคนนี้ไว้ที่แขนเพื่อไม่ให้เค้าโดนเศ ษแก้ วไปด้วย

เด็กโต ขึ้นทุกวัน น้ำหนักก็มากขึ้นทุกวันตามไปด้วย 8 ปีในที่สุดเราก็เดินมาจนถึงทางแย ก

ทางแย ก 2 ทาง คือทางตรงทางเดิมที่แม้จะมีเศ ษแก้ ว ป ะ ป ร ายให้เห็น แต่ก็ยังคงมีแผ่นหลัง

ที่คุ้นเคยกับรอยยิ้มจริงใจของเค้าที่เหมือนคอยให้ความหวังว่าเค้ากำลังจะเลิ ก โ ร ย เศ ษแก้ วแล้ว

หรือจะเลี้ย วออกไปอีกทาง ที่มันโคตรมืดและไม่รู้จะมีอะไรอยู่ข้างหน้า (ในใจคิดว่า..)

ไม่ว่าจะเลือกทางไหนเราจะเอา เด็ก คนนี้ไปด้วย ไม่ว่าจะ เกิดอะไ รขึ้นเราจะไม่ปล่อยlด็กแน่นอน

ที่ทางแยก ฉันมองลงไปที่เท้าตัวเอง ตอนนี้มันดูไม่เหมือนเท้าอีกต่อไป มันเต็มไปด้วยบา ด แผ ล นับไม่ถ้ วน

มันเจ็ บ มันชา แล้วกลับมาเจ็บอีก วนไปเรื่อย

วันนี้… ฉันตัดความเสี ยด าย 8 ปี ที่ผ่านมาไว้ที่ตรงทางแย กนั้น แล้วเลือกเดินทางใหม่

ทางที่มันโครตจะมื ดและไม่รู้จะเจอกับอะไรอีก แต่อย่างน้อยที่สุดทางนี้ก็ไม่มีเศ ษแก้ วอีกแล้ว

แน่นอนว่า เมื่อไม่มีเศ ษแก้ ว ฉันจึงกล้าที่จะวางเด็กลงกับพื้นแล้วจับมือกันเดินแทนการอุ้ ม

ฉันรู้สึกดีขึ้นอย่างประห ล า ด. จากที่เป็นแต่ผู้ตามที่ซื่อสัตย์ ฉันรู้ทันทีว่าตอนนี้

ฉันต้องมาเป็นผู้นำที่เข้มแข็งแทนในวิน าที นี้เลย เพราะ ฉันกำลังจะมีเด็กคนนึงเดินตามแผ่นหลังของฉัน

“ตอนนี้ฉันยังเดินต่อไม่ค่อยไหวเลย”

จากนี้ฉันอาจจะนั่งลงใช้เวลาในการรักษาแผ ลที่เท้าไปซักพัก แต่ไม่นานหรอกฉันจะลุกขึ้นแล้ว

เดินต่อ เดินไปทางที่โคตรมืดนี่แหล่ะ

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า…

ฉันยังอยู่ ฉันยังไม่ตาe ฉันจะไปต่อ ฉันจะไปได้โดยไม่ต้องเดินตามใครอีก และฉันไม่กลั ว อะไร อีก

แล้วเธอสวยขนาดนี้ยังโดนทิ้ง “นี่ละนะคนไม่รู้จักพอ”