คำสอนพ่อ หมๅที่ว่าดุ… “ยังไม่น่ากลั วเท่า ใจคน” (เขียนไว้ดีมาก)

ในซอยบ้านผม จะมีหมๅตัวนึงมันคงไม่ค่อยชอบ

ขี้หน้าผมเท่าไหร่.. ทุกครั้งที่ผมเดินผ่านหน้าบ้านมัน

มันจะเห่ า กระโจนใส่ประตูเหล็กอย่ างบ้ าค ลั่ ง

ปานกับว่าผมเคยไปฆ่ า แม่มัน ต า ย !!

เวลาผมจะไปซื้อของหน้าปากซอย

ผมเคยเล่าให้พ่อฟังว่า..ไม่กล้าผ่านไปกลั วหม า

พ่อบอกผมว่า ไม่ต้องกลั วหรอก..ลูก!!

หมๅที่ดุ..ที่สุด ให้ลูกชิ้นมันทุกวันๆ ซักวันมันก็จะเชื่องเอง

นับตั้งแต่วันนั้นผมเจียดเงิน 5 บาทซื้อลูกชิ้น 1 ไม้

ผมกินสองลูกแบ่งหม า 2 ลูกทุกวัน วันแรก ๆ

มันแทบจะกระโ ด ด กั ด มือผมให้ได้

ถ้าไม่มีประตูเหล็กผมคงมือขๅดไปแล้ว

วันเวลาผ่านไปไม่นาน มันไม่เห่าผมอีกเลย

กระดิกหางรอผมทุกเย็น

วันหนึ่งเจ้าของบ้านปิดประตูไม่สนิท มันวิ่ง

กระดิกหางมาหาผม หยอกเล่นกับผม สนุกสนาน

ตั้งแต่วันนั้นเราเป็นเพื่อนกัน วิ่งเล่นกันมาโดยตลอด

โตมาผมจึงนึกถึงคำพ่อสอน..

หมๅที่ว่าดุ ๆ เราหยิบยื่นไมตรีให้มอบความเป็นมิตรให้ “ดุแค่ไหนก็กลายเป็นเชื่อ ง”

แต่กับคนต่อให้เราดีแค่ไหนจริงใจแค่ไหน

เลี้ยงอาหารดีแค่ไหนก็ยังหั กหลังเราได้

ลูกชิ้นไม่กี่ไม้ซื้อใจหมๅได้ตลอดชีวิต

กับคนต่อให้เลี้ยงดีแค่ไหน ก็เชื่อใจไม่ได้จริง ๆ

“หมๅที่ว่าดุ.. ยังไม่น่ากลั ว เท่าใจคน”

บางคน… ก็ดีด้วยจริงๆ

บางคน… ก็ดีแค่ต่อหน้า

บางคน… ก็เอาเราไปนิ น ท า

บางคน… ก็คอยอิจฉาเรา

หน้าที่ของเราก็แค่รักษาคนดีๆไว้

ส่วนคนอื่นก็แค่ผ่านเข้ามาในชีวิต แค่เราอย่ า เ สีย ความเป็นตัวเราก็พอ

ไม่จำเป็นต้องฉลาดกับเรื่องที่ควรแกล้งโง่ อาจเป็นทางเลือกที่ดีกว่า

โลกไม่ได้สอนให้เราใจร้ า ย แต่โลกสอนเราให้รู้จักร ะ วั ง ตั ว

 

ขอบคุณรูปภาพ

บทความจาก คิดกลับด้าน