คุณครูสาวโพสต์ใบหย่ า… พร้อมข้อความฝากไว้ให้คิด? (เขียนได้ดีมาก)

ช่วงหลายปีที่ผ่านมาฉันกำลังเดินอยู่บนถนนเล็ก ๆ ที่สองข้างทางเป็นเห ว

ฉันเดินตามคนนึงด้วยความซื่อสัต ย์ อย่างไม่มีข้อแม้ แต่เขาก็ได้โรยเศษแก้วทิ้งไว้บนพื้น….

ตลอดทางฉันเห็นแต่แผ่นหลังของเค้า ฉันก็ตามไปอย่างเชื่อใจ เขาก็หันมามองฉันเป็นพัก ๆ

ฉันเองที่เป็นคนตัดสินใจมาเลือกมาเดินตามเขา ฉันจึงเดินต่อไปเรื่อย ๆ

ระหว่างทาง ฉันไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่..? แต่เขาก็ได้โรยเศษแก้วทิ้งไว้บนพื้น ขณะที่เดินตาม

ฉันไม่เคยระวั ง ตัวใด ๆ เพราะตามองอยู่แต่ที่หลังของเค้าด้วยความไว้ใจ

“ฉันรู้สึกเจ็บที่เท้าแล้ว แต่ฉันก็ยังเดินตามต่อ”

การขอโท ษและการให้อภัยเกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า.

แต่เค้าก็ยังทำอีกจนในที่สุด พื้นที่เราเดินก็เต็มไปด้วย

เ ศ ษ แก้ วชิ้นเล็กมากมายที่คอยทิ่มตำเท้าฉันอยู่ตลอดทุกก้ าวที่เดิน แน่นอนว่า..มันก็มี

บางช่วงที่เป็นพื้นดินธรรมดา

บางช่วงที่เป็นพื้นหญ้านุ่มบ้าง แต่เดินไปไม่นานก็กลับไปเจอเศ ษแก้ วอีก

ที่ตลก คือ ฉันก็ยังคงทนเดินต่อไปเรื่อยๆ เพราะคิดเสียดาย ที่อุส่าต์เดินตามมาตั้งนานแล้ว

และด้วยความหวังจากเสียงพูดของเค้าที่ตะโกนมาเรื่อยว่า… “เขาจะหยุดการก ร ะ ทำแบบนี้แล้ว”

ความเจ็ บ ป ว ดมันเพิ่มขึ้นมาอีก เมื่อมีเด็กคนนึงเกิดขึ้นมาจากที่เดินด้วยน้ำหนักเราคนเดียว

กลายเป็นต้องเดินโดยอุ้มเด็กคนนี้ไว้ที่แขนเพื่อไม่ให้เค้าโดนเศ ษแก้วไปด้วย

เด็กโต ขึ้นทุกวัน น้ำหนักก็มากขึ้นทุกวันตามไปด้วย 8 ปีในที่สุดเราก็เดินมาจนถึงทางแยก ทางแย ก 2 ทาง คือ

ทางตรงทางเดิมที่แม้จะมีเศ ษแก้ ว ป ะ ป ร ายให้เห็น แต่ก็ยังคงมีแผ่นหลังที่คุ้นเคยกับ

รอยยิ้มจริงใจของเค้าที่เหมือนคอยให้ความหวังว่าเค้ากำลังจะเลิ ก โ ร ย เศ ษแก้ วแล้ว

หรือจะเลี้ย วออกไปอีกทาง ที่มันโคตรมืดและไม่รู้จะมีอะไรอยู่ข้างหน้า

(ในใจคิดว่า..) ไม่ว่าจะเลือกทางไหนเราจะเอา เด็ก คนนี้ไปด้วย

ไม่ว่าจะ เกิดอะไ รขึ้นเราจะไม่ปล่อยlด็กแน่นอน

ที่ทางแยก ฉันมองลงไปที่เท้าตัวเอง ตอนนี้มันดูไม่เหมือนเท้าอีกต่อไป มันเต็มไปด้วยบา ด แผ ล นับไม่ถ้ วน

มันเจ็ บมันชา แล้วกลับมาเจ็บอีกวนไปเรื่อย

วันนี้… ฉันตัดความเสี ยดาย 8 ปี ที่ผ่านมาไว้ที่ตรงทางแยกนั้น แล้วเลือกเดินทางใหม่

ทางที่มันโครตจะมื ดและไม่รู้จะเจอกับอะไรอีก

แต่อย่างน้อยที่สุดทางนี้ก็ไม่มีเศ ษแก้ วอีกแล้ว

แน่นอนว่า.. เมื่อไม่มีเศ ษแก้ ว ฉันจึงกล้าที่จะวางเด็กลงกับพื้นแล้วจับมือกันเดินแทนการอุ้ ม

ฉันรู้สึกดีขึ้นอย่างประหล าด. จากที่เป็นแต่ผู้ตามที่ซื่อสัตย์ ฉันรู้ทันทีว่าตอนนี้

ฉันต้องมาเป็นผู้นำที่เข้มแข็งแทนในวิน าที นี้เลย

เพราะ ฉันกำลังจะมีเด็กคนนึงเดินตามแผ่นหลังของฉัน  “ตอนนี้ฉันยังเดินต่อไม่ค่อยไหวเลย”

จากนี้ฉันอาจจะนั่งลงใช้เวลาในการรักษาแผ ลที่เท้าไปซักพัก แต่ไม่นานหรอกฉันจะลุกขึ้นแล้ว

เดินต่อ… เดินไปทางที่โคตรมืดนี่แหล่ะ

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า…

ฉันยังอยู่ ฉันยังไม่ต า ย ฉันจะไปต่อ… ฉันจะไปได้โดยไม่ต้องเดินตามใครอีก และฉันไม่กลั ว อะไร อีก

แล้วเธอสวยขนาดนี้ยังโดนทิ้ง “นี่ละนะคนไม่รู้จักพอ”