(อยากให้ลูกได้อ่าน…) วันที่แม่ออกเดินทาง เพื่อลูก ชีวิตของแม่ก็ไม่สำคัญเท่าลูกอีกแล้ว

แม่เริ่มออกเดินทางตอนนั้น แม่ก็เป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ผ่านคืนวันมีความฝัน เป็นของตัวเองเหมือนกับเรา

แม่เดินทางมาเจอความรักมีชีวิตคู่ที่หวังจะสร้างเป็นครอบครัวที่อบอุ่น

พอวันที่รู้ว่า…ในครรภ์ ของแม่มีเราอยู่ในนั้นเป็นจุดเริ่มต้นของเวลากว่า 9 เดือน ที่ต้องแบก น้ำหนักกว่า 10 โล

แม่เริ่มใช้ชีวิตอย่างรอบคอบมากขึ้น แม่กลัวว่าลูกในท้อง ของแม่ จะ เ ป็น อั นต ร า ย

และวันที่แม่เจ็ บป วด มันก็ได้มาถึงวันแรก…

ที่แม่ได้เห็นหน้าลูก “แม่ก็เจ็ บ ปวด แต่..เต็มไปด้วย ความสุข”

ชีวิตส่วนตัวของแม่ ไม่ใช่เรื่องสำคัญ แล้วความฝันอาจถูกพักไปบ้าง แต่แม่ก็เต็มใจ

ข้าวของเครื่องใช้ลดลง เหลือเท่าที่จำเป็นรูปร่าง หน้าตาของผู้หญิงคนนึง ไม่สำคัญเท่าลูก ของแม่อีกแล้วล่ะ…

“เรื่องอื่น ๆ ของแม่พักไว้ ก่อนเถอะ”

อนาคตของตัวเอง ที่แม่เคยคิดถึง ถูกแทนที่ด้วยอนาคตของลูกเราจะปลอดภัยไหม…

เราจะเป็นเด็กดี หรือเปล่า เราจะได้น้อยกว่าลูกคนอื่นมั้ย… แม่พย าย ามทุกอย่างให้เรา

ได้รับสิ่งที่ดี จากแม่ให้ลูกของแม่เติบโตอย่างดี

พอเราก็เติบโตแม่เริ่มพบ กับความห่างเหิน ของลูกที่เคยตัวเล็กแม่ไม่ได้เป็นเพื่อนเล่น

ที่เราเคยสนุกด้วยเหมือนก่อนแม่เห็นใบหน้าที่เราหงุดหงิดใส่ขณะเดียวกันก็เห็นรอยยิ้ม

ที่แม่เคยได้รับ แต่ผู้รับกลายเป็นเพื่อนของเราไปแล้ว

“น้อยใจ…แต่ทำอะไรไม่ได้หรอก”

วันที่แม่โล่งใจอย่างที่สุด เป็นวันที่เราเรียนจบ

แม่ทำทุกอย่างมามาก มายกว่าจะได้ปริญญามาแม่คิดว่าหมดห่วงแล้ว และขณะที่แม่ มองดูเราถ่ายรูป

สนุกสนาน กับเพื่อนบัณฑิตแม่รู้ตัวเองว่า… แม่คิดผิ ดแล้ว ลูกจะได้งานที่ดีมั้ย

ลูกจะมีแฟน ที่รักลูกเหมือนที่แม่รัก หรือ เปล่านะ

เขาจะดูแลลูกอย่างที่แม่ดูแล หรือเปล่า..

เมื่อแม่… ไม่อยู่แล้วลูกจะอยู่อย่างไร  โตแค่ไหน…

“แม่ก็เห็นภาพเด็กตัวน้อย ๆ ของแม่ เช่นเคย”

ลูกของแม่ค่อยๆออกเดินทางในชีวิตของตน

เรามีครอบครัว มีลูกมีบทบาทเพิ่มขึ้น จนบทบาท

การเป็นลูก ของแม่น้อยลง กว่าเดิม ถึงเวลาแล้ว

ที่แม่ต้องปล่อยวางลูกมีชีวิต ของลูกแล้ว

แต่แม่ไม่เคยวางได้เลย แม่ยังรักและห่วงลูกของแม่อยู่เสมอ “อย่ าลืมแม่นะลูก”

แม่แก่.. ตัวลงพร้อมกับ นับถอยหลังการจากลาเป็นการเดินทางช่วงสุดท้ายที่ต้องเจอ

ความเสื่อมถอยสองแขนที่อุ้มลูกมาหลายปี ยกอะไร มากไม่ได้อย่าง เมื่อก่อน สองขาที่เคยพาลูกไปนั่น นี่ต้องใช้ไม้เท้าพยุง

วาจา.. ที่เคยเป็นกล่อมลูก เริ่มพูดไม่รู้เรื่อง

หัวใจที่เคยสู้ฝ่าฟั น ปัญหาให้ลูกบีบตัวน้อยลง

“แม่เหมือนก้อนน้ำแข็งที่วางตั้ง อยู่กลางแดด”

ในระหว่างที่เราเดินทางในชีวิตของเรานั้น

จงหันไปมองหน้าแม่ ของเราให้เต็มตา

มองเข้าไปให้เห็นถึงการเดินทาง ที่ท่าน..ได้ผ่านมา

วันนี้.. แม่เดินทางมาไกลมากแล้ว

ขอแค่อย่ าลืมการเดินทาง ที่ผ่านมาของแม่นี้เป็นการเดินทางของความรัก ที่วิเศษสุดแล้ว

 

ขอบคุณการเดินทางจาก แสนสบาย