(เรื่องนี้เตือนสติดีมาก) พ่อทำงานเหนื่อยทั้งวัน ค่าแรง 400 ลูกขอยืมเงิน 200

เสร็จจากงาน ถึงบ้าน เกือบสามทุ่ม พ่อเดินเข้าบ้านที่ดูเงียบเหงา… เนื่องจาก ภรรย า เ สี ย ชี วิตไปเมื่อปีกลายทิ้งลูกชายคนเดียวไว้ กับเขา

ให้หาเลี้ยงลูกตามลำพัง ดีว่าเจ้าหนูน้อยพอจะช่วยตัวเองได้บ้าง

อาหารก็กิน อาหารปิ่นโต ที่ผูกประจำ หากินเองได้ทำให้ไม่เป็นภาระ พ่อ มากมายนัก

เข้ามาในบ้าน เหงื่ออาบแก้มยังไม่ทันได้พัก ผู้เป็นพ่อเห็นหน้าลูกชายวัยซน ที่รอรับเอ่ยปาก ทัก.!!

“พ่อครับวันนี้ทำงานเหนื่อยมั้ยครับ”

“เหนื่อยสิลูก แล้ววันนี้ทำการบ้านเสร็จแล้วเหรอ”

ผู้เป็นพ่อตอบเนือยๆ พร้อมกับถามด้วยความเคยชิน

“เสร็จหมดแล้วครับ” คือ….ผมมีเรื่องบางอย่าง

อยากจะถามพ่อน่ะ พ่อว่างหรือยังครับ

ลูกชายตัวน้อย ถาม ต่อ…

“เดี๋ยว พ่อจะไปอาบน้ำ หาข้าวกินข้าวซักหน่อย”

แล้วคงจะเข้านอนวันนี้เหนื่อยเหลือเกิน

“ว่าแต่.. แก จะถามอะไรพ่อเหรอ?” (ผู้เป็นพ่อถามด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า)

“คือ.. ผมอยากรู้ว่าพ่อทำงานได้ค่าจ้างวันละเท่าไรครับ” (ลูกชาย ถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อ)

เค้าหันมามองหน้าลูกชาย พร้อมขมวดคิ้วด้วยความสงสัย แล้วตอบไปว่า.. “วันล่ะ 400”

“งั้นผม ขอยื ม ตั ง ค์ พ่อ ซัก 200 ได้ มั้ยครับ”

ลูกชายตัวน้อยเอ่ยปากด้วยสายตา วิ ง ว อ น

“หา แกว่าไง…นะ!”

ผู้เป็นพ่อ ขึ้นเสียงด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ก่อนที่จะหันมาพูดกับลูกชาย ด้วยเสียงเข้มขึ้นกว่าเดิม

“นี่ฟังนะ แกคิดว่า… เงินทอง หาได้ง่ายๆ เหรอ”

กว่าพ่อจะได้เงิน 400 ต้องทำงานเหนื่อยตั้งแต่ เช้ายันค่ำ  แต่..พอกลับมาถึงบ้าน เจอแกรอขอยื ม เ งิน

พ่อง่ายๆ แบบนี้นี่นะ แกลองไปคิดดูให้ดีสิว่า..

แกทำประโยชน์อะไรให้พ่อบ้าง..

พ่อถึงจะต้องให้ เงิน 200 นี่ให้แก ยื ม

เด็กชายยืนนิ่ง มองหน้าพ่อ ไม่มีเสียงออกจากปาก แต่…น้ำตาไหลซึ มลงอ า บ ร่ องแก้มทั้ง สองข้าง

ก่อนที่จะหัน หลังเดินกลับห้องอย่างซึ ม เ ซา

หลังจากพ่อเขาอาบน้ำเสร็จ หาข้าวปลากินเสร็จ

เขาเดินไปที่ ะเบียง ความรู้สึกเคร่งเครียดที่ได้รับมาจากงานนอกบ้าน เริ่มผ่อนคลาย

(นั่งคิดไป ถึงอดีตที่ผ่านมาและงานวันนี้)

แล้วก็ย้อนกลับคิดไปถึงลูกชายตัวน้อย

ลูกเป็นเด็กดี ไม่เคยเ ก เ ร ไม่เคยเอ่ยปากขอเงินเพิ่ม..นอกจากเงินค่าขนมที่พ่อให้ ประจำวันเท่านั้น

แต่วันนี้ทำไม ถึงเอ่ยปากยืมเงินเมื่อสักครู่…

เรา(พ่อ)เหนื่อยเกินไป หรือเครียดเกินไปหรือป่าว  ถึงได้ ใช้อารมณ์กับลูกไปอย่างนั้น

เมื่อได้คิด จึงเดินไปห้องลูกชายไฟในห้องนอนดั บ แล้วเมื่อเปิดประตูเข้าไป เอื้อมมือเปิดไฟในห้อง

เห็นหนูน้อยนอนตะแคง แก้มที่แนบกับหมอน

ชุ่มด้วย น้ำตาพร้อมเสียงสะอื้นเบาๆอยู่คน เดียว

พ่อเดินไปนั่งที่ขอบเตียงมือลูบผม ลูกชายเบาๆ

พร้อมกับเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเครือ จุกคอ

“พ่อขอโทษนะลูก เมื่อกี้ พ่อเหนื่อยมามาก

เลยใช้อารมณ์ กับลูกมากไปหน่อย

จริงๆตะกี้พ่อไม่ได้ถามลูกด้วยซ้ำว่า..

ลูกอยากยื ม เงินพ่อไปทำไม ลูกอาจจะมีเห ตุ

จำเป็นที่จะ ต้องใช้เงินก็ได้ เงินแม้ว่าจะหาได้

ลำบากไม่ได้มาง่ายๆ แต่ถ้าลูกมีเห ตุผลเพียงพอ

พ่ออาจจะให้ยืม ก้อได้

เพราะว่า..ลูกน่ะ สำคัญสำหรับพ่อเหนือ สิ่งอื่นใด

และพ่อรักลูกจ้ะ ว่าแต่ ไหน ลูกลองบอกพ่อสิว่า…

ลูกอยากยืม เงิน 200 ไปทำ อะไร…?”

ผู้เป็นพ่อถามลูกชายที่มองหน้าพ่อนิ่ง

ด้วยน้ำเสียงปราณี เต็มเปี่ยมด้วยความรัก

ลูกชายตัวน้อย ส่งเสียงสะอื้นจากลำคอ…

“พ่อครับ ตั้งแต่แม่เสี ย ผมเห็นพ่อต้องทำงานหนัก  เพื่อหาเงินทุกวัน จนไม่ได้พัก ไม่ได้อยู่กับผมเลย  เราแทบไม่มีเวลาได้อยู่ด้วยกัน ผมเลย ค่อยๆ

เก็บค่าขนมของผมไว้ ตลอดมาจนถึงตอนนี้ ผมเก็บได้ 200 บาทแล้ว แต่พอผมรู้จากพ่อว่า…

พ่อทำงานได้ ค่าจ้างวันละ 400 บาท ผมจึงอยากยืมพ่อเพิ่มอีก 200 ให้เป็น 400 เพื่อจะเป็นค่าจ้างให้พ่อได้พักอยู่กับผม “ซักหนึ่งวันครับ”

เงินทองอาจจะจำเป็น ต่อการดำรงชีวิต

แต่ “ครอบครัว” ยังคงต้องการความรัก

ความอบอุ่น และเวลาที่มีให้แก่กัน

“อย่าห่วงงานจนลืม คนที่คุณรัก”