อดีตเคยเป็นช่างปู น จนๆ “มีเงินรวยแล้ว” ขอหย่ า..กับภรรย าลำบากมาด้วยกัน

วันนี้เรามีเรื่องเล่า…คู่รักคู่หนึ่งที่อยู่กันมานาน

โดยเริ่มแรกนั้นสามีทำงานเป็นช่างปูนในชนบท

เมื่อทำงานได้ระยะหนึ่งก็ได้เลื่อนขั้นขึ้นมาเป็นหัวหน้าช่างปูน หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ได้ก่อตั้ง

เป็นบริษั ทรับเหม าก่ อสร้างขึ้นมา เป็นของตัวเอง และต่อมาบริษั ท ก่อสร้างของเขาก็ได้กลายเป็นบริษัทที่มีชื่อเสียงใหญ่โตพอสมควร

ได้พบปะสังสรรกับคนและสังคมมากขึ้น สิ่งนี้คือจุดเริ่มต้นที่กลายเป็นจุดเปลี่ยน และเกิดสิ่งยั่ ว ยุ ในใจของเขาคิดถึงแต่อดีตในช่วงชีวิตที่ลำบากและย ากจน

เขาคิดว่าชีวิตคู่..ของทั้งสองควรจะหยุดลงได้แล้ว

เขาจึงฝากเงินในบัญชีให้กับภรรย า ของเขา 100 ล้านหยวนซึ่ง (เขาคิดว่าเพียงพอต่อการซื้อบ้านใหม่ในเมือง)

เขาได้วางแผนชีวิตให้กับของภรรย าไว้ เพราะหากเขาไม่ทำแบบนี้แล้วเขาจะรู้สึกแย่ และรู้สึกว่าเป็นคนไม่มีความรับผิดชอบ

และไม่ต้องการให้ภรรย าต้องลำบาก เมื่อเขาขอแย กทางกัน สุดท้ายเขาก็ได้มาพูดคุยกับภรรย า

เธอยอมรับและรับฟังข้อเสนอด้วยแววตาที่สงบและถ่อมตน เมื่อถึงกำหนดเวลาที่ต้องย้ายออก

ในช่วงบ่ายโมง เขาบอกภรรย าว่า..

“จะกลับมาช่วยภรรย าย้ายของ” และเป็นการจบในการใช้ชีวิตที่อยู่ร่วมกันมา 20 ปี

ตลอดช่วงเช้าเขาทำงานด้วยจิตใจที่ว้าวุ่น รีบกลับมาบ้านก็พบว่า…

ภรรย าไม่อยู่ที่บ้าน แล้วพบเพียงแต่กุญแจบ้านพร้อมกับสมุดบัญชีที่เขาฝากเงินให้จำนวu 100 ล้านหยวน

วางไว้พร้อมกับจดหม ายที่เขียนข้อความไว้ว่า…

“ฉันไปแล้วนะ.. ฉันจะกลับไปอยู่บ้านกับแม่ ผ้าปูเตียงซักเสร็จและตากแห้งหมดแล้ว พับเก็บไว้ให้ที่ห้องแต่งตัวมุมขวาของตู้”

“เวลาอากาศหนาวอย่ าลืมเอาออกมาใช้ ส่วนเสื้อเชิ๊ตแขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้า ถุงเท้า และเข็มขัดเก็บไว้ชั้นล่างของตู้เสื้อผ้านะ..!”

“หลังจากที่ฉันไปแล้วอย่ าลืม.. กินย า กระเพ าะ คุณไม่ค่อยดี ฉันให้เพื่อนซื้อย าไว้ให้ คุณน่าจะพอกินถึงครึ่งปี”

และยังมีอีกเรื่อง..! คุณชอบลืมกุญแจบ้านเป็นประจำ.  ฉันเลยฝากกุญแจสำรองไว้ที่ป้อ ม ย าม ถ้าลืมก็ไปเอาที่ป้อ ม ย ามได้

ในตอนเช้าก่อนออกไปทำงานอย่ าลืมปิดหน้าต่าง เพราะถ้าฝนตกจะสาดเข้าบ้านทำให้พื้นบ้านเปียกและเสี ยได้

“ฉันทำเกี๊ยวที่คุณชอบไว้ให้อยู่ในห้องครัวกลับมาก็ต้มกินเองได้นะ..”

ล ายมือของเธอในจดหมา ย เขียนได้แย่มาก แต่ตัวหนังสือทุกตัวแสดงถึงความจริงใจสุดซึ้ง และทำให้เขารู้สึกเจ็ บ ตรงหัวใจ

เขานั่งมองเกี๊ยวที่เธอห่อเก็บไว้ให้เขา ทำให้นึกถึงเมื่อ 20 ปีก่อน นึกถึงช่างปูน

จนๆคนหนึ่ง นึกถึงเสียงสับผักที่เตรียมห่อเกี๊ยวให้เขา  ทำให้เขามีความสุขและสัญญ ากับตัวเองไว้ว่า..

“ฉันจะต้องทำให้ผู้หญิงคนนี้มีความสุขที่สุด”

เมื่อคิดได้เขาก็รีบขับรถออกไปตามหาภรรย าทันที!

และได้เจอเธอรอรถอยู่ที่สถานีรถไฟ ร่างกายเขาเต็มไปด้วยเหงื่อและ พูดออกไปว่า.. “คุณจะไปไหน

ผมเพิ่งเลิกงาน เหนื่อยมาทั้งวัน กลับบ้านยังไม่ได้กินข้าว หน้าที่ภรรยาเขาทำกันแบบนี้หรือไง ?”

“ตามผมกลับบ้านเดี๋ยวนี้..!!” เมื่อเธอได้ฟังก็น้ำตาคลอ ค่อยๆลุกขึ้นและเดินตามหลังเขาไป

จากรอยน้ำตากลายเป็นรอยยิ้ม แต่เธอไม่รู้ว่าผู้ชายที่เดินอยู่ด้านหน้าตอนนั้นร้อ ง ไ ห้ หนักมาก.

ขณะที่เขาขับรถตามหาเธออยู่นั้นเขากลั วว่า..จะหาเธอไม่เจอ กลั วว่า..จะต้องสู ญ เ สียเธอไปตลอดชีวิต

เขาได้แต่ด่ า และโท ษ ตัวเองว่า.. ทำไมถึงคิดไม่ได้

ทำไมถึงทิ้งผู้หญิงที่เขารักมาก ผู้หญิงที่อยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา 20 กว่าปี ที่กลายเป็นอีกส่วนหนึ่งของชีวิตที่ข าดไม่ได้

ความสุขที่แท้จริงไม่ใช่จำนวuเงินในสมุดบัญชี แต่มันคือรอยยิ้มของคนที่รักต่างหาก

เมื่อคุณได้มีความรักและพบกับคนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างคุณไม่ว่าจะเวลาสุขหรือเศร้ าแล้ว

คุณก็ควรที่จะดูแลใส่ใจให้ความสำคัญกับเขาคนนั้นมากๆสิ่งใหม่ๆอาจทำให้คุณรู้สึกตื่นเต้น

แต่สิ่งที่จะทำให้คุณสงบและสบายใจได้ก็คือคนที่พร้อมจะอยู่ข้างคุณทุกเวลานั่นเอง

ขอขอบคุณบทความดีๆ : ได้คิดก็คิดได้