แม่จ๋า…เมื่อโตขึ้น เราจะไม่มีเพื่อนหรอแม่ (ไม่ใช่หรอก…ลูก) เพื่อนดีๆ นั้นหาย า ก

แม่จ๋า…ทำไม? แม่ไม่ค่อยมีเพื่อนเลย

ลูกหมาเอ่ยถามด้วยความสงสัย

พอเราโตขึ้น คนที่รักเราจะน้อยลงเหรอ…

ลูกหม า ถามแม่ว่า…“พอเราโตขึ้น

คนที่รักเราจะน้อยลงเหรอ”

แม่หม าเลยตอบว่า…“ไม่หรอกจ๊ะ…ลูก!”

“เมื่อเราโตขึ้น เราจะเหลือแค่คนที่รักเรา

จริงๆ ต่างหาก”

“เราจะมากที่คุณภาพ ไม่ได้มากที่จำนวu”

“เวลาจะคัดสรร คนที่เหมาะสม ไว้กับเรา”

“ถ้าเป็นมิตร ก็จะเป็นมิตรที่มีคุณภาพ

และรักเรามาก พอๆกับที่เรารักเขาด้วย”

“ถ้าเป็นศั ต รูที่เหลือ ก็จะเป็นศั ต รู

ที่จะเป็นแรงผลักดันให้เราต่อสู้

สู้เพื่อ ที่จะก้าวเดินหน้าต่อไปให้ดี”

ลูกหม าถามแม่ต่อว่า… “แล้วถ้าวันหนึ่ง

หนูโตพอที่จะเลือกทางเดินเองได้

แม่จะไม่ทิ้งหนูไปไหนใช่ไหม?”

แม่หมา ตอบว่า…“เมื่อวันหนึ่งหนูเลือก

ทางเดินได้เอง แม่ก็ยังจะคอยอยู่ข้างๆ

หนูเหมือนเดิม แต่…เมื่อหนูโตขึ้น หนู

ต้องหาใครสักคน มาเดินข้างกาย

แม่ก็จะถอยมาวิ่งข้างหลัง”

“แต่ยังคงเฝ้ามองหนูจนวันหนึ่งที่แม่วิ่งไม่ไหว”

“แม่ก็จะหยุด แล้วมองดูเดินหนูต่อไป

หรือจนวันหนึ่งที่แม่ต้องจากไป”

“แม่ก็ยังจะวิ่งอยู่ในใจของหนูตลอดกาล”

ชีวิตคือการก้าวเดินไปข้างหน้า แต่หนูจงจำไว้

ว่า…การก้าวไปจะมีคุณค่าเราจะต้องไม่ลืม

คนข้างหน้าข้างๆหรือแม้แต่ข้างหลัง

เพราะนั่นคือ พ ลั งทั้งหมดที่คอยผลักดันหนู

ให้ก้าวไปพร้อมกับพลังของตัวหนูเอง

ยิ่งโต…ยิ่งเดินลำพังมากขึ้น

ยิ่งสูงขึ้น…ยิ่งรู้ว่าคนที่เดินร่วมทางมากับเรา

ค่อยๆหายไปทีละคนๆ ที่สุด เราจึงพบว่า…

เพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตเราก็คือ…“ตัวเราเอง”

จงแยกให้ออก “ระหว่างมิตรภาพ กับ

ผลประโยชน์”  ต่อให้เป็นคนโปรดปราน

“พอหมดผลประโยชน์ เขาก็ไม่เอา”

สื่งที่หายากที่สุด ก็คือความจริงใจนี่แหละ..

น้ำทะเลอาจทำให้รอยเท้าของเราจางหายไป

แต่น้ำทะเลไม่อาจทำให้เราลืมว่า

เรามาจากไหนและมากับใครหรอกนะ

แม่หมา ตอบ… และยิ้มให้กับลูกหม า

ด้วยความรักที่เต็มเปี่ยมล้น ด้วยความเอ็นดู

ลูกหมา… ไม่ตอบอะไร ได้แต่เดินช้าลง ?

แม่หม าสงสัยจึงถามว่า…“ทำไมเดินช้าจัง”

ลูกหม า ส่งยิ้มหวานไป ก่อนตอบไปว่า…

“ก็หนูอยากมีเวลา เดินกับแม่นานๆ ไง”

 

ขอขอบคุณ B i t c o re t e ch