(สอนใจดีมาก) เจ้ามดน้อย…รู้จักปล่อยวาง ในสิ่งที่เกินตัว

ฉันเป็นหนี้บุญคุณ “มดตัวหนึ่ง”อย่างมาก ถึงขั้นต้องคารวะเรียกว่า “อาจารย์” อย่างเต็มหัวใจ

เหตุการณ์เกิดขึ้น ระหว่างที่กำลังเดินจงกรม ตามรู้กายใจอยู่ ทันใดนั้น

ก็เกิดความรู้สึกเจ็บๆ คันๆ ที่บริเวณไหล่ขวา ตอนแรกคิดว่าเป็นความรู้สึกทางกาย

คล้ายมดกั ดมากกว่า จะเป็นมดกั ดจริงๆ เผลอ สติชั่ วขณะเอื้อมมือไป

หวังจะเกาให้ถูกที่คัน แต่ทันทีที่มือสัมผัส กับร่างเล็กจิ๋วนั่นสติก็ร้องบอกว่า

“เฮ้ย นี่มันมดจริงๆ นี่หว่า” ฉันรีบยั้งมือทัน ก่อนที่จะบี้มดตัวนั้นต า ย

เจ้ามดตัวน้อยคงรู้ได้ถึงภั ย ร้ า ย ที่กำลังคุ ก ค า ม แม้ฉันจะหยุดยั้งไปแล้ว

แต่ด้วยสัญช าตญาณ การป้ อ ง กั นตัว มันจึงกั ดไหล่ขวาของฉันอย่างเต็มเหนี่ยว

ฉันก็ตามรู้กาย ที่กำลังถู กมดกั ด รู้ถึงความเจ็บๆ คันๆ ที่กาย และรู้ใจตัวเอง

ว่าเฉยๆ สบายๆ พร้อมกับคิดว่าเดี๋ยวมันก็คงไป แต่เปล่าเลย นอกจากไม่ไปแล้ว

หลังจากพักเหนื่อยไปอึดใจหนึ่ง มันก็เริ่มกั ดฉันแบบจมเขี้ยวเป็นครั้งที่สอง

ฉันก็เอาใจ ตามดูมันไป ดูซิมันจะทำอย่างไรต่อ ไม่ได้รู้สึกโกรธหรือรำคาญอะไร

แค่อยากรู้ ก็ดูไปเฉยๆ เมื่อพักเหนื่อยเสร็จไปอีกยก พอระฆั ง ตี ยกที่สาม

เจ้ามดก็ขึ้นสังเวียนชกไหล่ขวาฉันที่เดิม อย่างเต็มแรงอีก พอถึงยกนี้ฉันเริ่มรู้สึก

นับถือในความเพียรพย าย ามของมันแล้วนะเนี่ย นี่มันกะจะกั ดฉันให้ต า ย เลยหรือไงนะ

ยกที่สี่ยกที่ห้าตามมา ฉันเริ่มเชื่อแล้วล่ะว่ามดตัวนี้ต้องถือคติประจำใจว่า

“ความพย าย ามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น” แหงๆ

ความรู้สึกเอ็นดูปรากฏขึ้นในใจ ประกอบกับเกรงว่ามันจะกั ดฉันจนเหนื่อยต า ย

ไปเองเสียเปล่าๆ ไอ้เราก็รู้สึกแค่เนี้ย เจ็บแค่มดกั ด จึงตัดสินใจเดินกลับไปที่ห้อง

ถอดเสื้อออกมาดู เห็นมันกำลังเอาหัวปักฝังเขี้ยวเสียมิดจนก้นกระดกอยู่ที่เดิม

เป็นยกที่แปด ฉันเลยค่อยๆ เอากระดาษทิชชู่เขี่ยมันออกมาอย่างเบามือ

เมื่อมาอยู่บนกระดาษ ดูท่าทางมันมึนงงเล็กน้อย แล้วค่อยๆ เดินจากไป

ฉันมองแผลมดกั ด เห็นเป็น ตุ่มบวมแดงเล็กๆ เท่านั้น ทั้งที่อาจารย์มดของฉัน

ใช้ความเพียรพย าย ามสุดชีวิต กั ดซ้ำที่เดิมถึง 8 ครั้ง มัน ทำ ร้ า ย มนุษย์ตัวโต

ได้แค่นี้เองหรือ ต่อให้มันพย าย ามเป็นร้อยครั้ง พันครั้ง มันก็คงทำ ร้ าย ฉันได้ไม่มาก

ไปกว่านี้ ถึงตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วล่ะว่า ทำไมพระอานนท์ จึงเร่งทำความเพียรอย่างหนัก

เท่าไรก็ไม่สำเร็จ จนกระทั่งอ่อนเพลียมาก จึงเอนกายลงนอนเพื่อพักผ่อน

ขณะที่เท้าพ้นจากพื้น ศี ร ษ ะกำลังจะถึงหมอน ท่านก็สำเร็จเป็นพระอรหันต์

และทำไมอาร์คิมิดีส จึงคิดวิธีชั่งน้ำหนักมงกุฎออก หลังจากคิด คิด คิด

คิดอยู่นานจนหัวแทบแตก พอเลิกคิดแล้ว ไปนอนแช่ตัวในอ่างอาบน้ำ เห็นน้ำล้นออกมา

เขาจึงคิดออก ถึงกับร้องว่า “ยูเรก้า ยูเรก้า ฉันรู้แล้ว ฉันคิดออกแล้ว”

ฉันเองก็ยังเชื่อว่า “ความพย าย ามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น” เหมือนท่านอาจารย์มด

แต่สำหรับบางสิ่งบางอย่างที่พย าย ามสุดๆ แล้ว ทุ่มเทสุดๆ แล้ว มันก็ยังไม่อาจสำเร็จได้

ด้วยเหตุปัจจัยใดๆ ก็ตาม เห็นทีจะต้องรู้จักละวางความพย าย ามลงบ้าง

ปล่อยวางมันไปบ้าง นั่นอาจจะไม่ใช่เส้นทางที่ถูกต้อง อาจจะไม่ใช่เส้นทาง

ที่เหมาะสม แต่เมื่อทำแล้วจิตใจจะเบาสบายขึ้น คิดอ่านเส้นทางใหม่ได้เอง

พิณสามสาย ขึงให้ตึงเกินไปก็ขาด ครั้นขึงหย่อนเกินไปก็เล่นดนตรีได้ไม่ไพเราะ

ต้องขึงให้พอเหมาะพอดีนั่นแหละ จึงได้เสียงดนตรีที่ไพเราะงดงาม

 

ที่มา Goodlife Update