แม่จะมีเวลาอยู่กับลูกแค่ 10 ปีแรกเท่านั้น จงกอบโกย และใช้เวลาให้คุ้มค่าที่สุด

ลูกจะมีเวลาอยู่กับเรามากที่สุดก็เพียงระยะ 10 ปีแรกเท่านั้นเอง พอหลังจากนั้น

เวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันจะเริ่มลดลง ซึ่งในปีแรกนั้น เราจะได้อุ้ ม ลู กนอน 6 เดือนแรก แล้วพอจากนั้น (ลูกจะนอนได้เอง)

เรามีเวลาได้อุ้ ม ลูกแค่ 1 ปีเท่านั้น เพราะว่าหลังจากนั้น (เขาก็เดินได้เอง)

เราก็มีเวลาในการกอดลูก เล่นกับเขาได้เพียง 2 ปีเท่านั้น พอหลังจากนั้น(เขาก็ไม่ยอมให้กอดนานๆ)

และเราก็จะมีเวลาพูดให้ลูกฟังเพียงแค่ 3 ปีแรกเท่านั้น เพราะว่าหลังจากนั้น(เขาจะเริ่มไม่ฟังเราแล้ว)

และมีเวลาอยู่กับลูกตลอดเพียง 10 ปีเท่านั้น เพราะว่า หลังจากนั้น(เขาจะไม่อยากอยู่บ้านกับเราแล้ว)

และอย ากจะอยู่กับเพื่อนมากกว่า

เราก็จะดูแลลูกได้อย่างดีที่สุด ก็เพียง 15 ปีแรกเท่านั้นเอง เพราะว่าต่อไป(เขาก็ไม่อย ากให้เราดูแล เขาเองก็มีชีวิตของเขา)

และบางคนก็สามารถดูแลตัวเองได้แล้วไม่อ ย า กจะเป็นภาระของใคร

ลูกเองเขาก็ต้องการจะมีใช้ชีวิตของเขา มีแบบแผนชีวิตของตัวเองจากนั้น(เราอาจจะไม่ได้เจอลูกเลย)

เวลาอาจจะไม่ตรงกันแล้ว เวลาของใครสักคนก็หมดลงเหมือนกัน ในวันที่ลูกยังอยู่กับเรา ก็ใช้เวลาอยู่กับลูกให้คุ้มค่าที่สุด

พอเขาโตแล้ว เขามีครอบครัว มีภาระหน้าที่ มีเป้าหมาย มีความฝันเป็นของตัวเอง

และเริ่มทำงาน เขาเริ่มมีเวลาน้อยลงแล้ว วันนั้นมันมาถึงแน่นอน

อย่ าได้ยึดติดอะไร เพราะว่านั่นมันก็ “ชีวิตของเขา”

คุณเองก็มีชีวิตของคุณไม่ควรจะวางความคาดหวังอะไรไว้กับลูก เพราะว่าถ้าคุณรักลูก

“คุณจะไม่เอาภาระ เอาความคาดหวังของตัวเองไปให้เขาแบก”

“ช่วงเวลาที่ตั้งแต่แรกเกิดไปจนถึง 15 ปี”

เรายังอยู่กับเขาได้เต็มที่ ก็จงกอบโกยช่วงเวลานั้นไว้ให้ดีฉะนั้นแล้วทำทุกวันให้มีค่าที่สุดที่จะอยู่กับลูก

“ช่วง 10 ปีแรก เวลามักผ่ านไปไวเสมอ”

เผลอแปบ ๆ เวลาชีวิตของเราก็จะหมดลงแล้ว..ชีวิตคนเรามีเวลาอย่ างจำกั ด

แต่ความรักและความผูกพันธ์ที่มีให้ลูก จะไม่มีวันหมดลงตามไป

มันไม่ใช่แค่รัก แต่สำหรับแม่มันคือ ทั้งชีวิต

มันไม่ใช่แค่ห่วง แต่สำหรับแม่คือ ทุกลมหายใจ

มันไม่ใช่แค่วันแรก แต่สำหรับแม่คือ จากนี้และตลอดไปสิ่งที่ทำให้แม่ยิ้มได้อย่างมีความสุข

ทำให้แม่สู้ แม้ว่าจะท้อแค่ไหน “ก็คงเพราะคำว่าลูก” คำเดียวเท่านั้น

เพราะว่าลูกคือ “หัวใจอีกดวง” ที่แม่ต้องรักษาไว้ให้ได้

และในย ามที่ยังมีกันและกันอยู่ แม้แต่คนเป็นลูกเองก็ตามเราไม่ได้มีเวลาอยู่กับพ่อแม่ได้ตลอดไปนะ

สั กวันเวลาของพวกท่านก็ต้องหมดลง จงรีบดูแลท่านตอนที่ท่านยังมีลมห ายใจ

อย่ ามองข้ามท่านไป ทำบุญกับพระที่ไหนๆ ก็ต้องไม่ลืม พ่อแม่นี่แหละ..คือ “พระที่บ้าน”

 

 

ขอบคุณบทความ k r u s tory.com