(เขียนไว้ดีมาก) บางคน…ต่อให้เราดีแค่ไหนจริงใจแค่ไหน ก็ยังหั กหลังเราได้ตลอด

“หมาบางตัวมันยังดีกว่าคนบางคน

ให้ข้าวหมากิน 1 ครั้งมันจำตลอดจนต า ย

ช่วยเหลือคน 100 ครั้ง มันจำครั้งเดียว คือ

ครั้งที่ไม่ช่วยมัน” พอได้ยินคำนี้

ทำให้นึกถึงเรื่อง ๆ นึง คือเรื่องมีอยู่ว่า…

 

ในซอยบ้านจะมีหม าตัวนึงมันคงไม่ค่อยชอบ

ขี้หน้าผมเท่าไหร่ ทุกครั้งที่ผมเดินผ่านหน้าบ้าน

ของมัน มันจะเห่ กระโจนใส่ประตูเหล็กอย่ าง

บ้ า ค ลั่ งยังกะว่าผมเคยไปฆ่แ ม่ มั น

เวลาผมเดินผ่านไปซื้อของหน้าปากซอยทีไร

ผมเล่าให้พ่อฟังว่าไม่กล้าไปกลั ว ห ม าครับ

พ่อบอกผมว่าไม่ต้องกลั วหรอกนะ.. ลูก!!

หมาที่มันดุ…ที่สุด ให้ลูกชิ้นมันทุกวันๆ

ซักวันมันก็จะเชื่องเอง นับแต่วันนั้นหลังจาก

เลิกเรียนมา ผมเจียดเงิน 5 บาทซื้อลูกชิ้น 1 ไม้

ผมกินสองลูกแบ่งหม 2 ลูกทุกวัน วันแรกๆ

มันแทบจะกระโ กั มือผมให้ได้

ถ้าไม่มีประตูเหล็กผมคงมือขๅดไปแล้ว วันเวลา

ผ่านไปไม่นาน มันไม่เห่าผมอีกเลย

กระดิกหางรอผมทุกวัน ตอนเย็น

วันหนึ่งเจ้าของบ้านปิดประตูไม่สนิท มันวิ่ง

กระดิกหางมาหาผม หยอกเล่นกับผม สนุก

สนานตั้งแต่วันนั้นเราเป็นเพื่อนกัน วิ่งเล่นกัน

มาโดยตลอด เราเป็นเพื่อนกัน สนิทกันมาก

โตมาผมจึงนึกถึงคำพ่อสอน..หม าที่ว่าดุ

เราหยิบยื่นไมตรีให้มอบความเป็นมิตรให้ 

“ต่อให้หม า ดุ แค่ไหนก็กลายเป็นเชื่อ ง”

แต่กับคนต่อให้เราดีแค่ไหนจริงใจแค่ไหน

เลี้ยงอาหารดี แค่ไหนก็ยังหั กหลังเราได้ตลอด

เพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง ลูกชิ้นไม่กี่ไม้

ซื้อใจหมาได้ตลอดชีวิต กับคนต่อให้เลี้ยงดี

แค่ไหน ก็เชื่อใจไม่ได้จริง

หม าที่ว่าดุ.. ยังไม่น่ากลั เท่าใจคน”

บางคนก็ดีด้วยจริงๆ

บางคนก็ดีแค่ต่อหน้า

บางคนก็เอาเราไปนิ

บางคนก็คอยอิจฉาเรา

หน้าที่ของเราก็แค่รักษาคนดีๆไว้

ส่วนคนอื่นก็แค่ผ่านเข้ามาในชีวิต แค่เราอย่

สียความ เป็นตัวเราก็พอ ไม่จำเป็นต้องฉลาด

กับเรื่องที่ควรแกล้งโง่ อาจเป็นทาง เลือกที่ดีกว่า

โลกไม่ได้สอนให้เราใจร้ ย” แต่… 

โลกสอนเราให้รู้จัก วั ตั ว”