(เตือนสติลูกๆไว้นะ) หากวันหนึ่งพ่อแม่ไม่อยู่แล้ว จะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร… อย่ ามัวแต่ทำงานจนลืมพ่อแม่กลับไปหาท่านบ้าง

ถ้าสักวันพ่อกับแม่ต้องจ ากไปก็คงไม่มีใคร ที่รักเราเหมือนท่านอีกแล้ว

ในย ามนั้นย ามที่เรา คิดถึงพ่อแม่เราจะร้ อ งไ ห้หรือไม่ เราจะตี อก ช ก ตั วต่อหน้าโ ล ง ศ พ ท่านหรือไม่ ถ้าว่างจากกิจการงานมีเวลาพอก็ควรหมั่นกลับไปหาท่านหน่อย

เพราะท่านนั้น “เฝ้ารอการกลับมาของเจ้า”

และอย่ าเปลืองเวลาไปกับสถานเริ งรมย์ เพื่อนกิน ที่ไร้ส าระพึงระลึกไว้ว่าไ นต์คลั บไม่ใช่บ้าน

คาร าโ อเกะก็แค่ที่ผ่อนคลาย ฉะนั้น อย่าให้พ่อแม่เอาแต่เฝ้ามองจนทาง มองเท่าไหร่ก็ยังไม่เห็นหน้าลูกกลับมาสักที

“ถ้าวันนึงพ่อกับแม่ ต้องจ ากไ ปจริงๆ”

มันก็จะไม่มีใครกล้าเรียกคุณกินข้าวทั้งที่รู้ว่าเรียกแล้วคุณจะโ มโ ห ดังนั้นไม่ว่าร้านอาห ารข้างนอก จะอร่อยจะหรูหราคุณเองก็อย่าลืมกลับบ้าน ไปกินข้าวกับพ่อแม่บ้าง

คุณอย่ าให้พ่อแม่ต้องโ ท รหาคุณครั้งแล้วครั้งเล่า อย่ าให้ความเสียใจนั้นมันกลายเป็นบ าป

อย่ ารอให้พ่อแม่จ ากไ ปค่อยมาโ ห ยหา อย ากกินข้าวกับพ่อแม่อีกสักมื้อเหมือนคนอื่นเขา แต่มันสายเกินไปแล้ว

“ถ้าวันหนึ่ง พ่อกับแม่ต้องจ ากไ ป”

ก็จะไม่มีใครคอยยุ่งคุณอีกต่อไป ไม่มีใครคอยมาถามว่างานของลูกเป็นยังไงบ้างเข้ากับเพื่อนร่วมงานได้มั้ย

เจ้านายใจดีมั้ย สีหน้าซีดๆ ไม่สบายหรือเปล่าลูก

กินให้เยอะๆ นะ เพราะแม่ซื้อไ ข่มาทำพะโล้ ให้ตั้งเยอะเลย เอาไปฝากเพื่อนที่ทำงานด้วย

เมื่อคืนกลับมากี่โมงได้นอนบ้างมั้ย ?

ใครจะคอยใส่ใจห่วงใยคุณทุกเวลาแบบนี้ถ้าไม่ใช่พ่อแม่ และย ามที่พ่อแม่ไม่สบาย คุณลางานไปเฝ้าไ ข้ท่านได้ไหม

คุณอย่ าเอาแต่จ้างพย าบ าลไปเฝ้าเขานั้นไม่ใช่ลูกที่พ่อแม่หวัง จะได้กำลังใจจากเขา

“ถ้าวันหนึ่งพ่อกับแม่ต้องจ ากไ ป”

ก็ไม่มีใครแล้วที่จะรักที่จะเอ็ นดูคุณเหมือนกับพ่อแม่ไม่มีใครอีกแล้วที่คอยเรียกชื่อเล่น สมัยคุณยังเป็นเด็ ก

ฉะนั้น จงเป็นลูกกตัญญูเป็นคนที่รู้คุณคน ถ้าคุณไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ ก็สักอาทิตย์ละหนึ่งครั้ง

“โทรหาท่านบ้าง” เล่าเรื่องราวของคุณให้ท่านฟังท่านจะได้ไม่ต้องห่วงไม่กังวลอีกต่อไป

อย่ าพาคนที่รังเกี ย จ พ่อแม่ของเราเอง เข้าบ้านของเราเชียว อย่ าคบคนที่ไม่เคารพรักพ่อแม่ของเรา

อย่ าเป็นเพื่อน คนที่ไม่เคารพรัก แม้แต่พ่อแม่ตัวเอง เขาจะมีใจเคารพรักคนอื่นได้หรอ

เพราะคนที่ให้อภั ยแม้แต่พ่อแม่ของตัวเองไม่ได้ จะให้อภัยคนอื่นได้หรอ..

“กลับไปบ้านเถิด กลับไปเยี่ยมพ่อแม่บ้าง

อย่ าให้ท่าน ต้องอ้างว้างจนใจสลัว

อย่ าหลงไ ฟ หลงแส ง สี จนลืมตัว

อย่ าเม า มั ว จนลืมพ่แแม่ผู้รักเรา”

 

ขอบคุณ นุสน ธิ์บุคส์

ขอบคุณ ความสุข